Δαρδανίδα

 

Πέντε χρόνια το ποίημα παρέμενε ανοικτό. 

Για μία λέξη. Για μια ρημάδα λέξη!

Ήταν… «Ατθίδα!». Μα στα χρόνια τα αρχαϊκά
-που το ποίημα αφορούσε- όνομα τέτοιο δεν υπήρχε
(αργότερα, στης Αττικής τη δόξα, ενεφανίσθη).

Ένα μικρό λαθάκι που πολλοί θα έβλεπαν

μα θ' αντιλαμβάνονταν ουδείς.

Στην αρχή, ούτε τον ίδιο ενοχλούσε…

Μα ήταν το ποίημα καλό και με τα χρόνια
ο ήπιος τούτος αναχρονισμός, σαν καρφί 

μες στο παπούτσι τον τσιμπούσε…
 
Ώσπου ήρθε η λέξη… «Δαρδανίδα».
Μόνο που είχε μία παραπάνω συλλαβή. 

Ξέφευγαν τα μέτρα. Μα για να σώσει την αλήθεια

την ιστορική, το κράτησε.  Θυσίασε το άρθρο.

 
Έτσι διέσωσε την εποχή, τα μέτρα

τη ρίμα την κρυφή. Ένα κομμένο άρθρο 

μέσα σε τόση συνοχή 

-μια τόσο ανώδυνη ενοχή- 

ποιον θα ενοχλούσε;

Καιρός λοιπόν το ποίημα να δει το φως. 

Να το ανασύρει επιτέλους

από το σκοτεινό συρτάρι...

5/5/2026